Go to Top

Muscle Energy Technique

Τεχνική Απελευθέρωσης της Μυικής Ενέργειας

Η θεωρία απελευθέρωσης της μυικής ενέργειας στηρίζεται στην προϋπόθεση ότι τα προβλήματα που προκύπτουν από την κακή ευθυγράμμιση των αρθρώσεων είναι το αποτέλεσμα της κακής ισορροπίας του σώματος.

Οφείλεται δε κυρίως σε μυϊκή σύσπαση του πρωταγωνιστή μυ ή στην υπερίσχυση της μυικής συστολής των ανταγωνιστών ή τέλος στον περιορισμό της κινητικότητας των αρθρώσεων. Οι μυϊκές συστολές που χρησιμοποιούνται για την διόρθωση του προβλήματος είναι ισομετρικές ή ισοτονικές (μειομετρικές και πλειομετρικές).

Στα προβλήματα κακής ευθυγράμμισης που οφείλονται στις παραπάνω αιτίες το εμπόδιο περιορισμού της κίνησης δεν είναι το τέλος της κίνησης αλλά η αντίσταση που προβάλλει το μέλος στην παθητική κινητοποίηση του. Για παράδειγμα μπορούμε να σηκώσουμε το κάτω άκρο με το γόνατο τεντωμένο προς τα πάνω ακόμα και αν έχουμε έλλειψη ελαστικότητας των οπισθίων μηριαίων. Όταν όμως πλησιάζουμε στο τέλος της κίνησης τότε παρουσιάζεται δυσκολία ολοκλήρωσης της κίνησης που οφείλεται στην έλλειψη αυτής της ελαστικότητας των οπισθίων μηριαίων.

Όταν χρησιμοποιούμε την συγκεκριμένη τεχνική στην Σπονδυλική Στήλη χρησιμοποιούμε ισομετρικές συστολές ενώ για τα κάτω άκρα ισοτονικές.
Μια σύντομη ματιά στην φυσιολογία της μυικής συστολής θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε καλύτερα την τεχνική της απελευθέρωσης της μυικής ενέργειας.

Όταν εκτελείται μια μυϊκή συστολή ενάντια μιας εξωτερικής αντίστασης αυτός ο μυς προκαλεί μια νευρολογική απόκριση από το περιφερικό νευρικό δίκτυο της περιοχής με αποτέλεσμα την χάλαση του ανταγωνιστή μυ και την ταυτόχρονη συστολή των συνεργών μυών δια του ερεθισμού των μέσω του οργάνου του Colgi και των μυϊκών αξόνων τα οποία μεταφέρουν την αντίδραση στον νωτιαίο μυελό και από εκεί στα αντανακλαστικά κέντρα του φλοιού του εγκεφάλου.

ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΤΕΧΝΙΚΗΣ

Για να εφαρμόσουμε την συγκεκριμένη τεχνική κινητοποίησης θα πρέπει να λάβουμε υπ΄ όψιν μας:

  • Κατάλληλη τοποθέτηση (θέση) της άρθρωσης
  • Να έχουμε μια αξιόλογη μυϊκή συστολή από τον ασθενή
  • Η αντίστοιχη αντίσταση από τον φυσιοθεραπευτή
  • Μία ελεγχόμενη δύναμη διάτασης η οποία θα προκαλέσει την αύξηση της κίνησης χωρίς πόνο

Πριν καθορίσουμε την κατάλληλη τεχνική απελευθέρωσης μυικής ενέργειας θα πρέπει να αξιολογήσουμε την παρουσία της κακής ευθυγράμμισης καθώς και την αιτία πρόκλησης.

Επίσης θα πρέπει να καθορίσουμε την κατάλληλη και πιο αποτελεσματική θέση για την εφαρμογή της τεχνικής.

Σημαντική είναι και η εφαρμοζόμενη αντίσταση από τον θεραπευτή ως προς το μέγεθος, την διάρκεια και την διεύθυνση.

Εάν χρησιμοποιούμε ισομετρική συστολή θα πρέπει η αντίσταση να είναι τέτοια που ναι μεν δεν θα επιτρέπει την κίνηση αλλά δεν θα εμποδίζει και την μυϊκή συστολή. Χρόνος εφαρμογής 5” – 10”.

Εάν χρησιμοποιούμε ισοτονική συστολή η αντίσταση θα πρέπει να είναι τέτοια που θα επιτρέπει την κίνηση με μια ομαλή και ελεγχόμενη ταχύτητα.

ΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΟΚΡΙΣΗ -ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΩΝ ΙΔΙΟΤΗΤΩΝ ΤΗΣ ΣΥΣΤΟΛΗΣ

Τα συστελλόμενα μυϊκά κύτταρα μπορούν να επιτελέσουν διάφορες λειτουργίες. Μπορούν να αναπτύξουν δύναμη χωρίς να υποστούν βράχυνση μπορούν να βραχύνονται με διάφορες ταχύτητες ή μπορούν να επιμηκύνονται ενώ ανθίστανται σε μια μεγαλύτερη δύναμη από αυτήν που ο μυς μπορεί να αναπτύξει. Η απόκριση εξαρτάται από το φορτίο.

Τρεις μόνο μεταβλητές χρειάζονται για να περιγράψουμε την απόδοση του μυός:

  • δύναμη
  • μήκος
  • χρόνος

Η ανάλυση απλοποιείται όταν διατηρείται πειραματικά σταθερή μια από τις τρεις μεταβλητές και καθορίζεται η σχέση μεταξύ των άλλων δύο.

Ο πειραματικός λοιπόν αυτός διαχωρισμός δίνει δύο τύπους συστολών:

  • ισομετρική (σταθερό μήκος)
  • ισοτονική (σταθερή αντίσταση)

ΙΣΟΜΕΤΡΙΚΕΣ ΣΥΣΤΟΛΕΣ -Η ΕΞΑΡΤΗΣΗ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΗΚΟΣ

Ένα μυϊκό κύτταρο αναπτύσσει μια χαρακτηριστική για το ίδιο δύναμη όταν με σταθερό το μήκος του διεγείρεται στο μέγιστο δυνατό βαθμό.

Η σχέση δύναμης – μήκους παριστάνει αυτή τη συμπεριφορά σταθερής κατάστασης (εικόνα 12 – 4 σελ 220 φυσιολογία). Τα διεγειρόμενα σκελετικά κύτταρα δεν αναπτύσσουν καμία δύναμη εάν προηγουμένως τα σαρκομερίδια τους έχουν επιμηκυνθεί σε μήκος μεγαλύτερο από 3,7 mm. Σε μικρότερα μήκη η δύναμη είναι ανάλογη προς τον αριθμό των εγκαρσίων γεφυρών που αλληλεπιδρούν με τα λεπτά νημάτια σε κάθε ήμισυ του σαρκομερίδίου.

Η ανάπτυξη της δύναμης είναι επίσης χαμηλότερη όταν το μήκος του μυός είναι μικρότερο από το βέλτιστο μήκος.

ΙΣΟΤΟΝΙΚΕΣ ΣΥΣΤΟΛΕΣ -Η ΕΞΑΡΤΗΣΗ ΤΗΣ ΤΑΧΥΤΗΤΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΦΟΡΤΙΟ

Ένας μοχλός απλοποιεί τη μέτρηση της βράχυνσης ενός μυός με σταθερό φορτίο. (εικόνα 12-5 Α) Ο υπό χάλαση μυς ρυθμίζεται στο μήκος που είναι βέλτιστο για την ανάπτυξη δύναμης (εικόνα 12-4) και διαφορετικά φορτία συνδέονται στο μοχλό προτού διεγερθεί ο μυς. Εάν το φορτίο είναι μεγαλύτερο από αυτό που μπορεί να σηκώσει ο μυς αναπτύσσεται η μέγιστη δύναμη σε μια ισομετρική συστολή όπως αναπτύχθηκε παραπάνω. Εάν το φορτίο είναι μικρότερο τότε η ανάπτυξη της δύναμης συντελείται χωρίς βράχυνση μέχρις ότου η δύναμη να είναι ίση με το φορτίο. Τότε ο μυς αρχίζει να βραχύνεται ισοτονικά. (εικόνα 12-5 Β) Η κλίση της καμπύλης του μήκους ως προς τον χρόνο δίνει την ταχύτητα βράχυνσης.

Η σχέση δύναμης – ταχύτητας είναι η μηχανική εκδήλωση του αθροίσματος όλων των αλληλεπιδράσεων των εγκαρσίων γεφυρών μέσα στο κύτταρο. Η ταχύτητα βράχυνσης είναι ανάλογη προς το μέσο ρυθμό του κύκλου των εγκαρσίων γεφυρών.

Η ΜΥΪΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΡΘΡΩΣΗ ΣΥΝΤΟΝΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΑΩΑΣΤΑΛΤΙΚΟΥΣ ΔΙΑΜΕΣΟΥΣ ΝΕΥΡΩΝΕΣ

Είναι γνωστό ότι οι ίνες της ομάδας Ia από τις μυϊκές ατράκτους πραγματοποιούν συνάψεις όχι μόνο με τους κινητικούς νευρώνες που νευρώνουν τον πρωταγωνιστή μυ αλλά και με κινητικούς νευρώνες που νευρώνουν συναγωνιστές μυς και με διάμεσους νευρώνες οι οποίοι προκαλούν αναστολή των κινητικών νευρώνων που νευρώνουν τους ανταγωνιστές μυς. (εικόνα 28-1 547 σελ. Νευροφυσιολογία)

Αυτές οι αποκλίνουσες συνδέσεις των προσαγωγών ινών από τις μυϊκές ατράκτους δημιουργούν ισχυρούς νευρικούς δεσμούς μεταξύ των μυών που δραστηριοποιούνται γύρω από την άρθρωση με αποτέλεσμα οι μύες να μην ενεργούν ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλον.

Η ομάδα των μυών γύρω από μια άρθρωση οι οποίοι συνδέονται μεταξύ τους μέσω του συστήματος αυτού των αντανακλαστικών οδών ονομάζεται μυοτατική μονάδα. Ώσεις από τα τενόντια όργανα του Golgi και τις δευτεροταγείς απολήξεις των μυϊκών ατράκτων επηρεάζουν τη μυοτατική μονάδα μέσω διάμεσων νευρώνων.

Οι περισσότερες αρθρώσεις δεν είναι απλές κλειδώσεις αλλά επιτρέπουν κινήσεις σε δύο ή σε τρία επίπεδα.

Οι μύες που περιβάλουν τις αρθρώσεις αυτές ενεργούν σε διάφορους συνδυασμούς και με διαφορετικές σχετικές δυνάμεις ανάλογα με την συγκεκριμένη κατεύθυνση της κίνησης.

Όταν ένα διατατικό ερέθισμα εφαρμόζεται σε μια τέτοια άρθρωση οι αποκλίνουσες συνδέσεις των αισθητικών ινών των ατράκτων στους συναγωνιστές μυς και στους ανασταλτικούς διάμεσους νευρώνες εξασφαλίζουν την δραστηριοποίηση του κατάλληλου συνδυασμού συναγωνιστών μυών και την αναστολή του κατάλληλου συνδυασμού ανταγωνιστών μυών.

Η μυοτατική μονάδα επομένως ρυθμίζει τον τόνο ή την δυσκαμψία ολόκληρης της άρθρωσης.