Go to Top

Κρυοθεραπεία

Φυσιολογικά αποτελέσματα της εφαρμογής κρυοθεραπείας στους ιστούς

Τα φυσιολογικά αποτελέσματα του κρύου είναι ως επί το πλείστον αντίθετα από εκείνα της θερμότητας, με κύριο χαρακτηριστικό την τοπική μείωση της θερμοκρασίας. Είναι γνωστή η χρήση της κρυοθεραπείας στην οξεία φάση των αθλητικών κακώσεων και ιδιαίτερα στις κακώσεις του μυοσκελετικού συστήματος. Ο βασικός λόγος για τη χρήση του κρύου στον οξύ τραυματισμό είναι να επιτύχουμε μείωση της θερμοκρασίας στην cold1τραυματισμένη περιοχή, μειώνοντας κατά συνέπεια το μεταβολικό ρυθμό με μια αντίστοιχη μείωση στην παραγωγή των μεταβολιτών και της μεταβολικής θερμότητας. Αυτό βοηθά τον τραυματισμένο ιστό να αποφύγει την περαιτέρω εξάπλωση του αιματώματος και να περιορίσει τον περαιτέρω τραυματισμό του ιστού. Όταν εφαρμόζεται σε συνδυασμό με πιεστική επίδεση επιφέρει καλύτερα αποτελέσματα ως αναφορά την ελάττωση του μεταβολισμού. Με την άμεση χρήση στον τραυματισμό προκαλείται τοπική αγγειοσυστολή προλαμβάνοντας την αιμορραγία και το προκαλούμενο οίδημα.

Η κρυοθεραπεία χρησιμοποιείται επίσης στην οξεία φάση των φλεγμονωδών καταστάσεων όπως είναι, bursitis, τενοντίτιδα, φάση κατά την οποία η θερμότητα προκαλεί πόνο και αύξηση της φλεγμονής.

Το κρύο χρησιμοποιείται επίσης για να μειώσει τον πόνο και τον αντανακλαστικό μυϊκό σπασμό που ακολουθεί αυτές τις καταστάσεις.

Η αναλγητική δράση του κρύου οφείλεται στην μείωση της αγωγιμότητας των νεύρων μέσω του ερεθισμού των υποδοχέων του ψύχους. Κατά την χρήση της παγοθεραπείας ο αθλητής ασθενής αναφέρει μια αίσθηση “καψίματος” ή τσιμπήματος, κατόπιν μια αίσθηση πόνου και τελικά πλήρες μούδιασμα.cold2

Το κρύο επίσης έχει αποδειχθεί ότι είναι αποτελεσματικό στην αντιμετώπιση του μυο-περιτοναϊκού πόνου, αυτός ο τύπος πόνου αναφέρεται από την ενεργοποίηση των trigger points του μυο-περιτοναϊκού ιστού με αποτέλεσμα την αύξηση του πόνου κατά την ενεργητική κίνηση και την μείωση της τροχιάς κίνησης. Τα trigger points ευαισθητοποιούνται σαν αποτέλεσμα της μυικής διάτασης και της συνεπαγόμενης νευρικής ευαισθητοποίησης. Τα trigger points ψηλαφιούνται ως μικροί κόνδυλοι ή ως “λουρίδα” του μυϊκού ιστού.

Φαίνεται ότι το κρύο είναι αποτελεσματικότερο στη αντιμετώπιση του οξύ μυϊκού πόνου σε αντιδιαστολή με την άσκηση που φαίνεται να προκαλεί την λεγομένη Delayed O nset M uscle S oreness (DOMS) και σε αντιδιαστολή με τους υπέρηχους που έχει αποδειχθεί ότι έχουν καλύτερα αποτελέσματα στην αντιμετώπιση του (DOMS).

Το κρύο δρα επάνω στις τελικές νευρικές απολήξεις και στα περιφερικά νεύρα αυξάνοντας το κατώτατο όριο πόνου που αυτό είναι πολύ σημαντικό στην θεραπευτική αντιμετώπιση και την γρηγορότερη αποκατάσταση. Η κρυοθεραπεία βοηθά στον έλεγχο του μυϊκού σπασμού που δημιουργείται από τον τοπικό ερεθισμό του μυ.

Η αρχική αντίδραση στο κρύο είναι τοπική αγγειοσυστολή σ’ όλο το μήκος του μυός ως αντίδραση από το κεντρικό νευρικό σύστημα για να cold3εξομαλυνθεί η αλλαγή στη θερμοκρασία, με αποτέλεσμα να μειώνεται η τάση για το σχηματισμό οιδήματος, πιθανώς ως αποτέλεσμα μιας μείωσης στην τοπική υδρο στατική πίεση. Υπάρχει επίσης μια μείωση στο ποσό των θρεπτικών ουσιών και των φαγοκυττάρων στην περιοχή, με αποτέλεσμα τη μείωση της φαγοκυτταρικής δραστηριότητας.

Έχει βρεθεί ότι στην εφαρμογή 30΄ κρυοθεραπείας παρουσιάζεται ένας κύκλος αγγειοσυστολής – αγγειοδιαστολής.

Η αντανακλαστική αγγειοδιαστολή παρουσιάζεται σαν αντίδραση στην εφαρμογή κρυοθεραπείας για τουλάχιστον 15΄, λειτουργώντας σαν πρόληψη στην πιθανή κάκωση του ιστού από την εφαρμογή της κρυοθεραπείας.

Η έρευνα πάντως κατέγραψε τις αλλαγές αυτές σαν αλλαγές θερμοκρασίας και όχι απαραίτητα σαν αλλαγές στην ροή της κυκλοφορίας.

Ο απαιτούμενος χρόνος εφαρμογής του κρύου ποικίλει, εξαρτώμενος από το πάχος των ιστών.

Αθλητές με μεγαλύτερο πάχος χρειάζονται τουλάχιστον 5΄για να επιτευχθεί μια σημαντική πτώση της θερμοκρασίας του ιστού.

Ο Grant και οι συνεργάτες του σε μια έρευνα εφαρμογής κρύου σε χρόνιες και οξείες καταστάσεις του μυοσκελετικού ιστού βρήκαν ότι τα λεπτά άτομα cold4χρειάζονταν μικρότερη χρονική περίοδο εφαρμογής του κρύου.

Τα ίδια ευρήματα κατέγραψε και μια ίδια έρευνα που έγινε από τον McMaster.

Γενικά είναι αποδεκτό ότι για να επιτευχθεί αγγειοσυστολή απαιτείται χρονικό διάστημα τουλάχιστον 12΄.

Η εφαρμογή του κρύου πρέπει να γίνεται για 72 h μετά τον τραυματισμό και για χρονικά διαστήματα 5΄- 45΄.

Θα λέγαμε λοιπόν συνοπτικά ότι με την κρυοθεραπεία επιτυγχάνουμε:

  • Μείωση του κυτταρικού μεταβολισμού
  • Αγγειοσυστολή των τριχοφόρων αγγείων (αρχικά)
  • Μείωση της ροής του αίματος (αρχικά)
  • Μείωση στην ταχύτητα της νευρικής αγωγιμότητας
  • Μείωση στην μεταφορά λευκοκυττάρων και κυρίως φαγοκυττάρων
  • Μείωση της φλεβικής και λεμφικής παροχέτευσης
  • Μείωση της εκπόλωσης της μυικής ίνας
  • Μείωση της μυικής αντίδρασης (σπασμός)